Είμαι ψυχολόγος και πιστεύω ότι μας έχουν πει καταστροφικά ψέματα για την ψυχική υγεία

Υγεία


«Η αντίληψη της κοινωνίας για τα ζητήματα ψυχικής υγείας εντοπίζει το πρόβλημα μέσα στο άτομο – και αγνοεί την πολιτική της δυσφορίας του» λέει μία ψυχολόγος σε δημόσιες δομές στη Βρετανία.

Ζούμε, μας λένε, μια «κρίση ψυχικής υγείας». Οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την έκρηξη των αναγκών τα τελευταία δύο χρόνια: 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε λίστες αναμονής, ενώ άλλα 8 εκατομμύρια χρειάζονται βοήθεια αλλά δεν μπορούν καν να μπουν σε αυτές τις λίστες. Ακόμα και παιδιά εμφανίζονται στα επείγοντα σε απόγνωση, θέλοντας να πεθάνουν.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος να δούμε αυτή την κρίση – ένας τρόπος που δεν την τοποθετεί σταθερά στη σφαίρα του ιατρικού συστήματος. Δεν είναι λογικό να υποφέρουμε τόσοι πολλοί άνθρωποι αυτή την εποχή; Φυσικά και είναι. Ζούμε σε έναν τραυματικό και αβέβαιο κόσμο. Το κλίμα καταρρέει, προσπαθούμε να αντεπεξέλθουμε στο αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, εξακολουθούμε να βαραίνουμε από τη θλίψη, τη μόλυνση και την απομόνωση, ενώ οι αποκαλύψεις για την αστυνομία που δολοφονεί γυναίκες και κάνει σωματικό έλεγχο σε παιδιά καταρρακώνουν την πίστη μας σε αυτούς που υποτίθεται ότι μας προστατεύουν.

Ως ψυχολόγος που εργάζεται στις υπηρεσίες του ΕΣΥ εδώ και μια δεκαετία, έχω δει από πρώτο χέρι πώς απογοητεύουμε τους ανθρώπους με το να εντοπίζουμε τα προβλήματά τους ως κάποιο είδος ψυχικής διαταραχής ή ψυχολογικού ζητήματος και να αποπολιτικοποιούμε έτσι την αγωνία τους. Θα είναι πραγματικά χρήσιμες έξι συνεδρίες σχεδιασμένες να στοχεύσουν σε «μη αποτελεσματικά» στυλ σκέψης για κάποιον που δεν ξέρει πώς θα θρέψει την οικογένειά του για άλλη μια εβδομάδα;

Τα αντικαταθλιπτικά δεν πρόκειται να εξαλείψουν το αδυσώπητο ρατσιστικό τραύμα που υφίσταται ένας μαύρος άνδρας σε έναν εχθρικό εργασιακό χώρο, ούτε το στίγμα των ανθρώπων που υφίστανται σεξουαλική βία (σε έναν κόσμο όπου δύο γυναίκες την εβδομάδα δολοφονούνται στο ίδιο τους το σπίτι). Όπως είναι αναμενόμενο, η ενσυνειδητότητα δεν βοηθάει τα παιδιά που διανύουν τη φτώχεια, την πίεση των συνομηλίκων και τις ανταγωνιστικές σχολικές συνθήκες με γνώμονα τις εξετάσεις, όπου ο εκφοβισμός και η βλάβη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σε έξαρση.



Πηγή
in.gr