Τι να σκέφτονται άραγε όσοι «χάνονται» κοιτώντας το φεγγάρι;

Lifestyle


Το κίτρινο του φεγγαριού είναι ομορφότερο από το γκρι της ασφάλτου 

Άνθρωποι παντού. Ματιές αισθησιακές. Ματιές γεμάτες ιστορίες. Βλέμματα καθηλωτικά, βλέμματα που φανερώνουν τεράστιο πόνο, βλέμματα γεμάτα ζωή και κυρίως νόημα.

Ματιές και μάτια που έχουν κάτι να σου πουν, κι ας μην θέλουν να σου πουν απαραιτήτως και τίποτα. Θα τα έχεις παρατηρήσει αυτά τα μάτια, δεν μπορεί. Αυτά που συνοδεύονται συνήθως και με ένα χαμόγελο στα χείλη και μια γλυκιά κουβέντα με αγάπη απλά και μόνο για μια καλημέρα.

Άνθρωποι με μάτια ορθάνοιχτα
Άνθρωποι που πιστεύουν σε κάτι ανώτερο. Ένα ανώτερο «εγώ», ένα ανώτερο «εσύ», ένα ανώτερο «εμείς». Άνθρωποι με πίστη για το καλύτερο που θα έρθει. Άνθρωποι με εμφανή αντοχή στα δύσκολα, άνθρωποι με δύναμη που δεν τους σταματάει τίποτα. Άνθρωποι ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, με μια αύρα υπέροχα καθηλωτική. Από εκείνες που δεν ζηλεύεις, δεν τρομάζεις, δεν αναρωτιέσαι. Από εκείνες που επιτέλους μπορείς αλλά και θέλεις να θαυμάζεις. Μάλλον δεν είναι και τόσο δύσκολο να τους βρω λες και συνεχίζεις να κοιτάζεις ψηλά. Στο φως που αγαπάς, εκεί, προς το φεγγάρι.

Εκείνοι που τα πράγματα τους ήρθαν αλλιώς
Εκείνοι που το δικό τους «αλλιώς» ήταν αναπάντεχο και δύσκολο και έτσι πίστεψαν πως θα μείνουν για μια ζωή έτσι. Είναι αυτοί που ήθελαν τόσο πολύ να χαμογελάσουν κι όμως οι συνθήκες δεν τους βοήθησαν. Είναι αυτοί που είχαν το θάρρος να κατακτήσουν τον κόσμο και τελικά κατέκτησαν με δυσκολία μόνο ένα μέρος αυτού. Άνθρωποι που έκαναν τα πάντα για να ζωντανέψουν τα όνειρα τους και τα είδαν να σβήνουν ξαφνικά, χωρίς την συγκατάθεση τους. Άνθρωποι σαν εμάς, άνθρωποι που σίγουρα κάτι σου θυμίζουν και μου θυμίζουν.

Άνθρωποι – ήρωες. Εκείνοι που έζησαν λάθη του παρελθόντος να καταλήγουν λάθη στο «τώρα» κι αν τους ρωτήσεις μάλλον δεν θα διστάσουν να σου πουν πως είναι έτοιμοι να πάνε πίσω στον χρόνο για να τα αλλάξουν όλα.

Το ξέρεις και το ξέρω πως το να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά είναι ευκολότερο και πιο ξεκούραστο για το κεφάλι μας. Γιατί αλήθεια πες μου, ποιος θέλει να έχει το βλέμμα του στραμμένο προς τα κάτω; Το κίτρινο του φεγγαριού είναι ομορφότερο από το γκρι της ασφάλτου. 

Οι αυτό-παγίδες και τα συναισθήματα placebo
Όπου αυτό-παγίδες και συναισθήματα placebo, συμπλήρωσε με καταπάτηση του «εγώ», συμπλήρωσε με σιωπή, ανασφάλειες, φόβους και φοβίες. Έναν έντονο και ατέρμονο συναισθηματικά εσωτερικό φόβο του να τολμήσουμε το πιο απλό και ταυτοχρόνως πιο σύνθετο: Να είμαστε ο εαυτός μας.

Αν όμως καταφέρουμε να ικανοποιούμε συνεχώς τις ανάγκες των άλλων; Αν πετύχουμε αυτό που θεωρητικά θα μας αναδείξει σε κάτι καλύτερο κοινωνικά; Αν κάνουμε μονίμως όσα περιμένουν οι άλλοι από εμάς; Αν αναδείξουμε συμπεριφορές που είναι προσαρμοσμένες σε κοινωνικά στερεότυπα; Αν τα κάνουμε όλα αυτά, τότε…



Πηγή Skai