WSJ: Τα δεδομένα για την ευτυχία που καταρρίπτουν θεωρία του Φρόιντ

Υγεία


Υπάρχει σχέση μεταξύ επιτυχίας και δυστυχίας;

Το Science of Success  (Επιστήμη της Επιτυχίας) είναι μια νέα στήλη που θα αποκαλύψει τα κρυμμένα στοιχεία, τις απίθανες δυνάμεις και τις αλλαγές της αγοράς πίσω από τις ειδήσεις, καθώς στοχεύει να απαντήσει σε ένα μεγάλο ερώτημα: Γιατί κάποιοι άνθρωποι, εταιρείες και ιδέες πετυχαίνουν ή αποτυγχάνουν;

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ ήταν ένας από τους πρώτους που πρότεινε αυτή την περίεργη μορφή αγωνίας σε ένα δοκίμιο που δημοσίευσε πάνω από έναν αιώνα πριν.

Ήταν μια θεωρία που χτίστηκε γύρω από μερικές περιπτωσιολογικές μελέτες: μια ασθενής που έπεσε σε κατάθλιψη αφού πήρε προαγωγή στην δουλειά, μια άλλη ασθενής που κατέρρευσε όταν παντρεύτηκε τον επί χρόνια σύντροφό της – και τη Λαίδη Μάκβεθ, που δεν ήταν ασθενής του. Όπως το έθεσε περίφημα ο Φρόιντ, «η επιτυχία τους συνέθλιψε».

Διαβάστε επίσης – Καθηγητής του Harvard κοντά στην απάντηση που βρίσκεται η ευτυχία

Υπάρχουν τόσα πολλά παραδείγματα αυτού του παραδόξου φαινομένου αυτές τις μέρες που είναι εύκολο για οποιονδήποτε να αυταπατηθεί πιστεύοντας ότι οι πιο επιτυχημένοι είναι οι λιγότερο ευτυχισμένοι.

Η ιδέα έγινε αρκετά γνωστή και μια ομάδα ψυχολόγων αποφάσισε ότι έπρεπε να καταλάβουν εάν ευσταθούσε η υπόθεση του Φρόυντ που αναφερόταν στο δοκίμιό του του 1916 «Μερικοί τύποι χαρακτήρων που παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια ψυχο-αναλυτικών συνεδριών». Και είχαν ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με όλους όσους προηγήθηκαν στην προσπάθεια να λύσουν αυτό το συγκεκριμένο μυστήριο της επιτυχίας.

«Είχαμε πολλά περισσότερα δεδομένα», είπε ο Ντέβιντ Λουμπίνσκι, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Vanderbilt. «Αυτά ήταν δεδομένα που δεν ήταν διαθέσιμα, και που ήταν πραγματικά αδιανόητα στην εποχή του Φρόιντ».

Διαβάστε επίσης- Ποια είναι η «εξίσωση» της ευτυχίας;

Η πηγή αυτών των δεδομένων ήταν ένα εξαιρετικό έργο που ονομάζεται Μελέτη Νεαρών Ατόμων με Πρώιμη Ανάπτυξη στα Μαθηματικά, μια 50χρονη διαχρονική έρευνα χαρισματικών μαθητών που επιβλέπονταν από τον Δρ. Λουμπίνσκι και την Δρ. Καμίλα Π. Μπένμπόου στο Vanderbilt.

Η παρακολούθηση του ίδιου πληθυσμού ταλαντούχων ατόμων για εκτεταμένες περιόδους, ξεκινώντας το 1972, από όταν ήταν χαρισματικά παιδιά έως όταν έφτασαν να έχουν δικά τους παιδιά,…



Πηγήin.gr